|
We kunnen niet elk stukje natuur redden. Vandaar dat Limburgs Landschap zich vooral richt op zeldzame biotopen.
Zeldzaam zijn zonder twijfel de vochtige en schrale leefgebieden. Eveneens belangrijk zijn leefomgevingen met een lange of juist een zeer korte levensduur (zogeheten pionierssituaties). Concreet gaat het over: vennen en natte heiden, moerassen, schrale graslanden en heiden, natte of oude bossen.
Het beheer gebeurt aan de hand van een plan dat per gebied wordt opgemaakt. Dat plan kijkt eerst naar ‘welke natuur er nu is’. Zodra we dat weten kunnen we vastleggen ‘waar we naar toe willen’. Het beheersplan (dat ook voorstellen in verband met openstelling omvat) vormt ook de basis voor de (officiële) erkenning als reservaat. Daarvoor doorloopt het plan een adviesprocedure: verschillende administraties kunnen hun mening te kennen geven en bijkomende info opvragen. Als het plan goedgekeurd is (de percelen worden erkend als reservaat), kan men overgaan tot de werkzaamheden.
Het uitvoeren van het beheer (dit kunnen spectaculaire ingrepen zijn, maar ook gewoon onderhoudsbeheer) gebeurt door: grote grazers, onze (vrijwillige) teams, firma’s of lokale gebruikers. Hulp van lokale mensen combineert verschillende voordelen: een verlichting van de eigen arbeidsinspanning, toezicht en een positieve binding met het gebied.
Na het beheer, kan je nog niet gaan luieren. Dan is het immers van belang dat je nagaat of het uitgevoerde beheer wel de gewenste resultaten oplevert. Dat nagaan, heet ‘monitoring’.
Lees meer over:
|
