Natuur kopen en beheren kost geld. Waar komt dat geld eigenlijk vandaan?

De eerste aankopen (in het Stramprooierboek) gebeurden met geld dat bij een bank werd geleend. Let wel: de oprichters van Stichting Limburgs Landschap stelden zich hierbij hoofdelijk en persoonlijk borg. Binnen de drie jaar was de lening afbetaald! In de beginjaren werd dan ook van alles en nog wat gedaan om aan centen te geraken: papier en karton werden ingezameld en gestockeerd tot de marktprijs hoog genoeg lag, er werden rommelmarkten georganiseerd, stickers en postkaarten verkocht. Na enige tijd kwamen allerlei instanties met financiële steun over de brug: WWF, de Koning Boudewijnstichting, Stichting Leefmilieu en serviceclubs zoals Rotary Maasland.

De grote doorbraak kwam er na 1985, met de komst van gemeentelijke en provinciale aankoopsubsidies, gevolgd door de steun voor aankoop van de Vlaamse gemeenschap. Laatstgenoemde komt ook financieel tussen voor het beheer en de openstelling van de reservaten.

Al die middelen samen dekken echter zelden of nooit de kosten. Daarom probeert LiLa het financiële plaatje rond te krijgen via speciale projecten. Ten slotte zorgt de vzw ook voor eigen inkomsten door de verkoop van producten zoals vlees, hooi en hout. En er zijn natuurlijk de leden die ons al jaren trouw steunen.